Historia obuwia
Buty to element, który w dzisiejszym świecie nikogo już nie dziwi. Noszą je wszyscy, nikt jednak nie zastanawia się, kiedy pojawiły się po raz pierwszy – a ich historia jest niezwykle ciekawa…
Prawdopodobnie, ludzie już w czasach prehistorycznych starali się na różne sposoby okrywać swoje ciało. „Ubranie dla stóp” (dzisiaj znane jako buty) okazało się niezbędne, ponieważ ciągłe przemieszczanie się po nierównych, pokrytych palącymi piaskami, a gdzieniegdzie i ostrymi skałami terenach, było prawdziwym wyzwaniem dla delikatnych stóp. Pierwsze buty to po prostu kawałek zwierzęcej skóry owinięty wokół stopy.
W starożytności dużą popularnością cieszyły się skórzane sandały. Znane były również – popularne do dziś – buty na koturnie, które nosili przede wszystkim aktorzy teatralni, aby być lepiej widocznymi dla publiczności.
Wiek XVI został zdominowany przez obcasy i platformy – buty wykonane z drewna, nieco przypominające dzisiejsze chodaki. Platformy miały jeden lub dwa obcasy i największą popularnością cieszyły się wśród weneckich kurtyzan.
W XVII wieku pojawiły się pytanki, czyli ochraniacze na buty i obcasy, dzięki nim, eleganckie obuwie nigdy nie było zabrudzone błotem.
Z biegiem lat moda się zmieniała. W XX wieku wielką popularnością zaczęły cieszyć się pantofle – buty niezwykle wygodne – z malutkim obcasiku skórzanym lub drewnianym. W latach 40. do łask powróciły platformy i koturny (które apogeum swej popularności osiągnęły w szalonych latach 70.).
Ważną data był rok 1952, kiedy to na rynku obuwniczym pojawiły się pierwsze szpilki (od tamtej pory cieszące się dużym zainteresowanie kobiet i… mężczyzn). Lata 60. XX zdecydowanie można skojarzyć z lakierowanymi botkami na niewysokim obcasie (symbol feministek).
Od 2000 na rynku obuwniczym panuje całkowita dowolność form i kształtów, dzięki czemu każda kobieta ma szansę wybrać coś, co przypadnie jej do gustu.